Getuigenis Lieve - Juni 2013

 

Bulgarije juni 2013


Het wordt mijn derde trip naar Zgalevo.

Het zal  anders zijn deze keer.  Ik ben drie dagen alleen in Zgalevo samen met Magdalena, mijn tolk.

Maar ook mijn opdracht heeft een andere inhoud nu. Het proces van desinstitutionalisering  zou ook aldaar op gang komen. Naar verluid zou de instelling eind dit jaar haar deuren moeten sluiten en worden de kinderen ondergebracht in  huizen, afhankelijk van de streek van geboorte. In Pordim en Zgalevo moeten die huizen  nog gebouwd worden.

Hoever staat dit alles? Hoe reageert het personeel hierop? Is verdere samenwerking nog mogelijk? Dit alles uitklaren wordt mijn taak. Vooral via contacten met directie, personeel, arts en last but not least de burgemeester! Zonder zijn akkoord kunnen we niets.

Het onthaal is warm en hartelijk, het vertrouwen is er. Ik begin en eindig elke dag met een korte gesprek bij Mariëtta, directrice van de home.

Ondanks de onzekere toekomst, blijft het personeel gemotiveerd werken. We organiseren twee gesprekken rond teamwerking. Ze luisteren en vragen gretig door, maar er blijft honger naar meer… Nijpend personeelstekort maakt dat iedereen ingezet wordt in de zorg voor de kinderen,  er is geen tijd voor individuele begeleiding. De zwaksten worden daardoor minder betrokken, blijven meer te bed en  eten helaas alweer liggend,….

Op vraag van Darinka maken we de volgende dag  kennis met haar collega's en  de directeur  in de "Special school" in Pleven . Sinds haar bezoek aan ons MPC werkt Darinka in haar klas volgens de methode die ze in het MPC gezien heeft  omdat ze dat nog steeds de beste manier vindt.

Omdat we niet de officieel geëigende aanspreekformule gebruikten in onze brief is de burgemeester moeilijk tot een gesprek te overhalen. Maar de arts reageerde positief op mijn vraag naar zijn partnership in deze contacten en zo worden we alsnog uitgenodigd door de secretaris en de substituut.

Het gesprek verloopt gemoedelijk, het verhaal van Anjes en Jef over onze werking aldaar ontroert en interesseert hen en onze vraag naar samenwerking wordt ook hun vraag.

We blijven dus welkom, een eerste brug is gelegd!

Dit goede nieuws brengen we nog over aan Mariëtta. We blijven nog wat spelen met de kinderen.

De volgende dag vertrekken we na een kort afscheid richting Batak om onze collega's daar te vervoegen.