Getuigenis Mieke - Juni 2013

 

Mieke, begeleidster bij Zonnelied, gaat mee naar Batak in juni 2013. Hier volgt haar relaas.

 

Het dagcentrum in Batak

Vanuit het begeleidingscentrum Sint-Franciscus was de vraag gekomen of er iemand van de dagactiviteiten in Zonnelied mee kon gaan naar Batak. Daar waren ze in oktober 2012 gestart met een dagcentrum voor volwassenen en ze zochten iemand die ervaring had in die sector. Dit om advies, hulp en ondersteuning aan hun project te geven. Dus ben ik van 2 juni tot 9 juni samen met Evelien (ergotherapeut in ‘t Wijland) een weekje gaan meewerken ginder.

 

Dit was een hele ervaring! Eerst hebben we een bezoek gebracht aan de woonplaats van hun cliënten: een grote instelling en een grouphome. Dit laatste is dankzij de medewerking van het begeleidingscentrum Sint-Franciscus opgestart in 2004.

Daarna zijn we naar het dagcentrum gegaan, we hebben ons voorgesteld en naar hun verhaal, hun vragen, problemen en knelpunten geluisterd. Gedurende een ganse week hebben we verder met hen samengewerkt en zo ervaringen uitgewisseld.

’s Morgens waren we om 8u30 op post en hadden we telkens een overlegmoment om de dag te beginnen. We wisselden gevoelens en ervaringen uit van de dag ervoor en stelden nieuwe prioriteiten op voor de dag. Dit maakt dat we elkaar ook wat beter leerden kennen zonder cliënten erbij. Dankzij veel feedback aan elkaar en een open communicatie als prioriteit voelden we ons steeds welkom. Het is een heel warm en goed team met een hart voor hun cliënten. En ondanks dat ze hiervoor niet opgeleid zijn, uitgezonderd de kinesist, hadden ze al veel kennis over de cliënten en hun leefwereld.

Ze hadden interesse en een hang om samen nieuwe activiteiten en projecten uit te werken. Ze legden linken over de ingewonnen informatie naar andere activiteiten. Zij stimuleren ook het overbrengen van tradities, volksdansen, wandelen in de natuur, volksliederen, bezoek aan museum, kerk,… en hebben oog voor integratie in het dorp.

Het gebouw is een voormalig kinderdagverblijf, een mooi gebouw naar Bulgaarse normen. De meubelen hebben ze overgeërfd en dit is wel wat minder. Volwassen mannen aan lage tafeltjes op lage stoeltjes zien werken is een raar zicht. Het meeste materiaal dat ze hebben, hadden ze in het gebouw zelf gevonden zoals verf, papier, spelmateriaal (allemaal voor kinderen).

Ook hun middelen zijn beperkt. In Batak zijn de mensen niet rijk en ze hebben meer dan één job om te kunnen overleven. Zo verdient een goed opgeleide leraar gemiddeld 250 euro per maand. Als je weet dat de benzine bijna even duur is als in België, dan kan je je misschien al wat voorstellen van het leven ginder. En als de “gewone”burger al moeite heeft om te overleven, kan je je voorstellen dat het voor mensen met een handicap nog moeilijker is en dat de middelen voor hen héél beperkt zijn. “Waardeloos” materiaal zoals tijdschriften zijn in Batak moeilijk of niet te vinden, alles wordt gebruikt.

Ook hebben de mensen ginder nog héél wat last en angst voor straffen door de vroegere onderdrukking en de nog vele wetten en regels. Dit bepaalt ook mee hoe men in het leven staat en omgaat met de dingen.

Het was een hele uitdaging om samen op zoek te gaan en het leven van deze mensen aangenamer en comfortabeler te maken.

 

Mieke